«لغت نامه دهخدا»
[یِ گَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) سوراخ مقعد. (بهار عجم) (آنندراج). مقعده. (ناظم الاطباء) : پیش همه کس سر توقع خاری آنروز که جای دیگرت میخارد. شفائی (از بهار عجم) (آنندراج).