جای کسی گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[یِ کَ گِ رِ تَ](مص مرکب) کنایه از قائم مقام کسی بودن. (بهار عجم) (آنندراج). در مسکن آنکس نشستن. (ناظم الاطباء). جای کسی نگه داشتن :
گل مرتبهء عارض جانانه نگیرد
جای لب ساقی لب پیمانه نگیرد.
صائب (از بهار عجم) (آنندراج).
رجوع به جای کسی نگه داشتن شود.