«لغت نامه دهخدا»
[جَب ب] (ع مص) غلبه کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || بریدن. (قطر المحیط). || خادم کردن. (تاج المصادر زوزنی). برآوردن خصیه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). یقال: خصی مجبوب. (منتهی الارب). خایه کندن. (آنندراج). || فائق آمدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء): جبت المرأه النساء؛ فائق آمد زنان را در حسن. (از منتهی الارب). || گشن دادن خرمابن را و فارغ شدن از تلقیح آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). آبستن کردن خرما. (آنندراج). || (اصطلاح عروض) حذف دو سبب باشد. مؤلف کشاف اصطلاحات فنون آرد: جب، بفتح جیم بریدن است چنانچه در صراح گفته: و نزد علماء عروض حذف دو سبب از مفاعیلن باشد که فقط مفا باقی میماند و چون مفا مهمل است بجای او فعَل بسکون لام نهند. و رکنی که عمل جب در آن واقع شده مجبوب خوانند، کذا فی عروض سیفی. (کشاف اصطلاحات الفنون).