جت

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِخ) قومی باشند فرومایه و صحرانشین در هندوستان. (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا) : احمد با خاصگان خود و تنی چند که گناهکارتر بودند، سواری سیصد بگریختند و تلک از دم وی بازنشد و نامه ها نبشته بود به هندوان عاصی جتان تا راه این مخذول فروگیرند. (تاریخ بیهقی ص441 از حاشیهء برهان چ معین). مرحوم ادیب پیشاوری در حاشیهء تاریخ بیهقی نوشته: «جت به تای غلیظ و مناسب آن بود که به طای مؤلف نبشته آمدی، نام طایفه ای است از هنود و اکنون اغلب شرف اسلام یافته اند». (تاریخ بیهقی از حاشیهء برهان چ معین).رجوع به تحقیق ماللهند ص200 شود.