جثوه

«لغت نامه دهخدا»

[جُثْ وَ] (ع اِ) سنگ توده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج) (ناظم الاطباء). پاره های سنگ فراهم آورده. (مهذب الاسماء). تودهء سنگ. تودهء خاک. (ذیل اقرب الموارد). سنگهای گردکرده. جَثوَه. جِثوَه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). ج، جِثی، جُثی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد): صار فلان جثوه من تراب؛ اَی کوه منه. (اساس، از اقرب الموارد). || تن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). جسد. (ذیل اقرب الموارد). || خدرک آتش. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || قبر. گور. (ذیل اقرب الموارد). || کول گندم. (مهذب الاسماء)(1).
(1) - این معنی در فرهنگهای عربی از قبیل شرح قاموس، اقرب الموارد و ذیل آن و منتهی الارب دیده نشد.