جحوان

«لغت نامه دهخدا»

[جَحْ] (اِخ) نام مردی. (شرح قاموس) (منتهی الارب) (آنندراج). نام مردی از طائفهء بنی اسد. (اقرب الموارد). وی گفته است:
فقبلی مات الخالدان کلاهما
عمید بنی جحوان و ابن المضلل.
(از اقرب الموارد).