جحوش

«لغت نامه دهخدا»

[جَحْ وَ] (ع ص، اِ) کودک استوارناشده. (منتهی الارب). کودک است پیش از آنکه سخت شود. (شرح قاموس) (از قطر المحیط) (اقرب الموارد). کودک خُرد سبلت دمیده. (مهذب الاسماء) :
قتلنا مخلداً و ابنی حراق
و آخر جحوشاً فوق الفطیم.
المعترض الهذلی (از اقرب الموارد).