«لغت نامه دهخدا»
[جُ گِ رِ تَ] (مص مرکب)علیحده گرفتن. منفرد گرفتن. تنها گرفتن. - عرصه جداگرفتن؛ موقع و مکان و ساحت دیگر انتخاب کردن : برآن سرم که دگر ترک مدعا گیرم ز هر دو کون یکی عرصهء جداگیرم. مسیح کاشی (از ارمغان آصفی).