جدر

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ] (ع مص) برگ آوردن و گرفتن درخت انگور. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). الکرم همّ بالایراق. (قطر المحیط). نزدیک رسیدن درخت انگور ببرگ آوردن است. (شرح قاموس). || جدر پیدا کردن. (منتهی الارب). برآمدن آبله ها و قرحه ها بر بدن آدمی است. (شرح قاموس) (از قطر المحیط). || (اِ) گره گوشت از خلقت باشد یا از زدن یا از زخم. (منتهی الارب) (آنندراج) (قطر المحیط) (شرح قاموس). اثر ضرب یا جرحی که بر روی پوست بدن برآمده باشد. (از اقرب الموارد) :
یا قاتلَ اللهُ دُقیلاً ذالجَدَر
ابن الاعرابی (از اقرب الموارد).
جُدَر. (اقرب الموارد) (قطر المحیط). رجوع به این کلمه شود. جدره یکی آن. (منتهی الارب) (قطر المحیط) (اقرب الموارد). ج، اَجدار. (قطر المحیط) (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || آماسی است در حلق. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (قطر المحیط). || آبله یا نشان گزیدگی بر گردن خر. (منتهی الارب) (قطر المحیط) (اقرب الموارد). نشان گزیدن. (غیاث اللغات). برآمدگی و آثار گزیدگی در گردن خر. (شرح قاموس). || دانهء طلع. (منتهی الارب) (قطر المحیط) (شرح قاموس).