جدل خاستن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ تَ] (مص مرکب)خصومت و دشمنی بپاشدن :
هر دو را خاست جدل از سبب هستی فضل
در میان رفت فراوان سخن از مدحت و ذم.
اسدی طوسی (از ارمغان آصفی).