جذرگشای

«لغت نامه دهخدا»

[جَ گُ] (نف مرکب) گشایندهء جذر. آنکه جذرعدد اصم را معلوم کند. در بیت زیر کنایه از ظفر یافتن بر مشکلات است :
تختهء خاک رزم را جذر اصم شده ظفر
خنجر شه چو هندویی جذرگشای معرکه.
خاقانی.