جذع

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع اِ) تنهء خرمابن و جز آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). تنه. (غیاث اللغات). ساق و تنهء درخت است. (شرح قاموس). ساق نخل. (اقرب الموارد) (قطر المحیط). تنهء درخت. (ترجمان القرآن عادل). ج، جُذوع. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) و اَجذاع. (قطر المحیط): وَ هُزّی الیک بجذع النخله تساقط علیک رطباً جنیاً. (قرآن 19 / 25). فاجائها المخاض الی جذع النخله. قالت یالیتنی مت قبل هذا و کنت نسیاً منسیا. (قرآن، 19/23). و لاصلبنکم فی جذوع النخل. (قرآن 20/71). || بچهء گوسفند در سال دوم. (شرح قاموس). || بچهء گاو در سال سیم. (شرح قاموس). شتر در سال پنجم. (شرح قاموس). || تیر سقف. (ناظم الاطباء). آنچه تیر سقف بر آن قرار دهند. (از اقرب الموارد). ستون. (مهذب الاسماء) (اقرب الموارد) :
و لم یر قبل جذعک قط جذع
تمکن من عناق المکرمات.
(از تاریخ بیهقی ص192).
اما والله لو لا قول واش
و عین خلیفه(1) لاتنام
لطفنا حول جذعک واستلمنا
کما للناس بالحجر استلام.
(از تاریخ بیهقی ص190).
(1) - ن ل: وعین للخلیفه لاتنام.