جذوی

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِخ)(1) اصل وی از الوس جغتایی و در اصفهان نشو و نما یافته هم در آنجا فوت شده است. از اوست:
عاشق و بدنام اگر گشتم دلم باری خوش است
عاشقی بدنامیی دارد ولی کاری خوش است.
(از آتشکده آذر چ قدیم ص11).
و رجوع به قاموس الاعلام ترکی شود.
(1) - این بیت عاشق و بدنام... در آتشکده آذر چ دکتر شهیدی ص12 به شاعری جزوی نام نسبت داده شده است.