جراحت بستن

«لغت نامه دهخدا»

[جِ حَ بَ تَ] (مص مرکب) زخم بستن. در تداول امروز، پانسمان کردن زخم :
مادرش بجسته سرش از تن بگسسته
نیکو و باندام جراحتش ببسته.
منوچهری (دیوان چ دبیرسیاقی ص 78).
غلام را فرمود تا تیر از وی جدا کرد و جراحت ببست. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص353).