جراحت کردن

«لغت نامه دهخدا»

[جِ حَ کَ دَ] (مص مرکب) به جراحت رساندن. زخم را جراحت گردانیدن :
صبا از چین زلف او مگر سوی چمن آمد
که بوی مشک زخم لاله و گل را جراحت کرد.
سلیم طهرانی (از ارمغان آصفی).
|| زخم کردن. ریش برداشتن. مجروح کردن :
دل جراحت کرد آن زلفین و چون زلفینش را
بر جراحت برنهی راحت پدید آرد خدای.
منوچهری.
امیر خشتی بینداخت و بر سینهء شیر زد چنانکه جراحتی قوی کرد. (تاریخ بیهقی).
غمزهء شوقت جراحت میکند.
خسرو (از آنندراج).