جرامقه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ مِ قَ] (اِخ) گروهی از عجم که در اوایل اسلام به موصل سکونت گرفتند و مفرد آن جرمقانی است. (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). مؤلف صبح الاعشی آرد: در ترجمهء صیدنه چنین آمده: پارسیان به لغت جرامقه او را عرطنسیا گویند. (ترجمهء صیدنهء ابوریحان مادهء «ورد»). جرامقه گروه دوم از ملتهای عجمی نسب اند و اینان از زمان باستان به موصل سکونت دارند. ابن سعید گوید: آنان اولاد جرموق بن آشوربن سام بن نوح (ع) اند. و دیگران آنان را از اولاد کاثربن ارم بن سام دانند. (از صبح الاعشی ج1 ص367). جرامقه، قومی است از ناس. (المعرب جوالیقی ص94). مصحح کتاب فوق در حاشیه بنقل از لسان چنین آرد: جرامقه شام نبطیانند و مفرد آن جرمقانی بضم جیم است. جوهری گوید: جرامقه قومی است به موصل که اصل آنها از فارس است. (حاشیهء المعرب جوالیقی ص 94). و رجوع به عقدالفرید ج4 ص212 و البیان و التبیین ج1 ص237 شود.