«لغت نامه دهخدا»
[جَ حُلْ مُ جَرْ رَ] (ع اِ مرکب) در اصطلاح فقهی آن است که شهادت گواه را با بیان فسق او باطل سازند و موجب حقی برای شرع نگردد. چنانکه گواهی کند که شهود شراب نوشیده اند یا ربا خورده یا مدعی او را اجیر کرده اند. (از تعریفات جرجانی). رجوع بجرح شود.