جرد

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع ص، اِ) جامهء کهنهء سوده. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). جامهء کهنهء ساییده شده یا جامهء نیمه کهنه یا نیمدار. ج، جُرود. (متن اللغه) (از اقرب الموارد) :
فلاتبعدن تحت الضریحه اعظم
رمیم و اثواب هناک جرود.
کثیر عزه (از اقرب الموارد).
|| فرج و نره. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). فرج زن و مرد. (از متن اللغه). || سپر. || بقیهء مال. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه). || گروه سواران که برای جنگ دشمن جداکرده شوند. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || جای بی نبات. (آنندراج): مکان جرد؛ جای بی نبات. (منتهی الارب) (قطر المحیط). جایگاهی که در آن نبات نباشد. (از متن اللغه). || (مص) بی نبات کردن قحط، زمین را. (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از منتهی الارب) (از قطر المحیط). || برهنه ساختن از لباس. این معنی اصلی است. (از متن اللغه) (از قطر المحیط). || قضیب برهنه کردن. (یادداشت مؤلف). || پوست از چوب کندن. (از متن اللغه) (قطر المحیط) (از اقرب الموارد). || بی گیاه کردن ملخ زمین را. (ناظم الاطباء) (از تاج المصادر بیهقی) (از منتهی الارب). || موی از پوست کندن. (قطر المحیط) (اقرب الموارد). از پوست موی را دور کردن. || پوست بردن از چیزی به چیزی. (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). در عربی به معنی پوست کندن. || در عربی به معنی جراحت نمودن. || در عربی برگ از درخت باز کردن باشد. (برهان).