جره

«لغت نامه دهخدا»

[جُرْ رَ] (ع اِ) دام آهو. (منتهی الارب) (از متن اللغه) (آنندراج). چوبکی است که کفه ای بر سر دارد و با آن آهو شکار کنند. (از اقرب الموارد). و مثل ذیل مأخوذ از این معنی است: «ناوص الجره ثم سالها». این مثل را در حق شخصی گویند که مخالفت قومی کند و باز بسوی ایشان برگردد و با آنان موافقت کند. و دربارهء آهو بدان جهت درست آید که چون به دام افتد ساعتی سرکشی کند و پس از آن آرام شود و بناچار تسلیم گردد. (از منتهی الارب) (اقرب الموارد). جَرَّه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (متن اللغه). رجوع به این کلمه شود. || چیزی است که در بن آن سوراخ باشد و بدان گندم کارند. (منتهی الارب) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (آنندراج). ج، جُرّ. (اقرب الموارد) (متن اللغه).