جری

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (از ع، ص) جری ء. بی باک. بهادر. دلاور. شجاع. (ناظم الاطباء). دلیر. (غیاث اللغات) (آنندراج). بستاخ. گستاخ. (یادداشت مؤلف). گویند: فلانی بر سر ما جری شد؛ یعنی شیرک(1) شد و ما را زیرچاق خود کرد. (آنندراج) :
گویدت این گورخانه است ای جری
که دل مرده بدانجا آوری.مولوی.
- جری شدن؛ گستاخ گشتن. جسور شدن :
ترغیب کرد آن لب میگون به بوسه ام
تا می نخورد عاشق بی دل جری نشد.
ترغیب (از آنندراج).
- زبان جری؛ زبان گستاخ و جسور :
تو بر پایی آنجا که مطرب نشیند
سزد گر ببری زبان جری را.ناصرخسرو.
رجوع به جری ء شود.
(1) - شیرک هم لهجهء عامیانه است و گویا تحریفی از چیره و چیرک باشد.