«لغت نامه دهخدا»
[جَ ءِ] (اِخ) سیدعبدالله بن سیدنورالدین بن سیدنعمه اللهبن عبدالله بن محمد موسوی. وی نیز مانند پدر خود از اکابر علمای امامی در عصر خود بود و مسلک اخباری داشت و منکر طریقهء اجتهاد بود. او در فقه و حدیث و علوم ادبی مهارتی بسزا داشت و از مشایخ اجازهء روایتی سیدنصرالله بود، و خود او از سیدامیرمحمد حسین خاتون آبادی روایت کرد. او راست: 1 - الاجازه الکبیره. این رساله را در 1168 ه . ق. برای چهار تن از علمای حویزه(1) نوشته و در پایان شرح حال بیش از شصت تن از علمای دینی را که خود ملاقات کرده آورده است. 2 - اجوبه مسائل السید علی النهاوندی. این کتاب در دو مجلد است یکی حاوی سی مسئله و دیگری شامل هفتاد مسئله از مسائل مشکل فقهی و اصولی و غیره است. 3 - الانوار الجلیه. 4 - تاریخ شوشتر. 5 - التذکره فی تاریخ تستر (شوشتر) و این همان تاریخ شوشتر است. 6 - حاشیهء استبصار. 7 - حاشیهء امالی صدوق. 8 - حاشیهء ریاض السالکین. 9 - حاشیهء مدارک الاحکام. 10 - حاشیه بر مطول تفتازانی. 11 - حاشیهء منهج المقال. 12 - الذخیره الاحمدیه. 13 - حاشیهء نقدالرجال. 14 - الذخیره الباقیه. 15 - شرح مفاتیح ملامحسن. 16 - شرح نخبهء فیض. وی بسال 1173 ه . ق. درگذشت. (از ریحانه الادب). (1)- هویزه.