«لغت نامه دهخدا»
[جَ زَ] (اِخ) محمد بن محمد بجلی مکنی به ابوالمؤید و متخلص و مشهور به عنتری. شهرت وی به عنتری از آن جهت بود که در بدایت حال نزد عنتره بن عیسی یکی از اجلهء فقها تلمذ کرد و به احترام استاد خود را بدو منتسب ساخت. صاحب ترجمه از دانشمندان بزرگ طب و فلسفه و ادب بود و در عصر خود سرآمد اکابر قوم بشمار می رفت و در علوم فلسفی و فنون ادبی و صنایع طبی کم نظیر بود. او ابتدا در بغداد به طبابت اشتغال داشت و پس از چهل سالگی شغل طبابت را ترک گفت و از مردمان دوری گزید و در جزیرهء ابن عمر متوطن گردید و به تدریس طب و فلسفه همت گماشت و تألیفاتی سودمند بیادگار گذاشت. از آنجمله است: 1 - اقرابادین یا قرابادین کبیر. 2 - تذکار الفضلاء و الحکماء و نزهه الحیاه الدنیا. 3 - رساله حرکه العالم. 4 - رساله الشعری الیمانیه الی الشعری الشامیه. 5 - رساله العشق الالهی و الطبیعی. 6 - رساله الفرق مابین الدهر و الزمان و الکفر و الایمان. 7 - دیوان الاشعار. 8 - النور المجتنی من روض الندماء. و نیز سخنان و اشعار حکمت آمیز بسیار از او منقول است از جمله اشعار او در احکام طب که برخی گویندهء آنرا ابن بطلان گفته اند ولی درست تر آن است که اشعار از جزری صاحب ترجمه است، اینک چند بیتی از آن: احفظ بنی وصیتی و اعمل بها فالطب مجموع بنص کلامی قدم علی طب المریض عنایه فی حفظ قوته مع الایام بالشبه یحفظ صحه موجوده و الصد فیه شفاء کل سقام. سال وفات وی بدست نیامد ولی مسلم است که در عصر سرسلسلهء اتابکان موصل و حلب (521 - 540 ه . ق.) در بغداد میزیسته است. (از ریحانه الادب).