جش

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِ) مهره ای باشد کبود و آنرا از آبگینه سازند و رنگش بغایت شبیه برنگ فیروزه باشد و نگین انگشتری کنند، بجهت دفع چشم زخم از گردن اطفال بیاویزند و بر کلاه و طاقیهء ایشان دوزند. (برهان قاطع) (آنندراج) :
جش اگرچه برنگ فیروزه ست
فر فیروزه نیست اندر جش.سوزنی.
در تداول مردم کُجی به همین معنی است. || (اِخ) رمزی است از نجاشی. رجوع به نجاشی شود.