«لغت نامه دهخدا»
[جَعْوْ] (ع اِ) تودهء پشک گوسفند و شتر و مانند آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || گل. خاک به آب سرشته. طین. || کون. دبر. مقعد. (از اقرب الموارد). جعب. || (مص) خم شدن بیشرمانه و از روی بی ادبی. (دزی).