جفا بردن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ بُ دَ] (مص مرکب) متحمل جفا و ستم شدن. آزار و ظلم کسی را بر خود هموار کردن. تحمل جور و خشونت دیگری را کردن. جفا کشیدن :
عیسی که دمش نداشت دودی
میبرد جفای هر جهودی.نظامی.
ز دشمن جفا بردی از بهر دوست
که تریاک اکبر بود زهر دوست.
سعدی (بوستان).
ضرورتست بلا دیدن و جفا بردن
ز دست آن که ندارد بحسن همتائی.
سعدی (بدایع).
سعدی جفا نبرده چه دانی تو قدر یار
تحصیل کام دل به تکاپوی خوشتر است.
سعدی (بدایع).
ز دست ترک خطائی کسی جفا چندین
نمیبرد که من از دست ترک شیرازی.
سعدی (خواتیم).
بیش احتمال جور و جفا بردنم نماند.
سعدی (هزلیات).