جفار

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (اِخ) آبی است مر بنی تمیم را که ضبه آنرا ادعا میکند. (معجم البلدان) :
و هم وردوا الجفار علی تمیم
و هم اصحاب یوم عکاظ انی
...شهدت لهم مواطن صالحات
تنبیهم بود الصدر منی(1).
نابغهء ذبیانی (از عقد الفرید ج 6 ص 133).
(1) - ن ل: اتیتهم بحسن الود منی. (الموشح ص 41).