جفا کشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ کَ / کِ دَ] (مص مرکب)جفا بردن. متحمل جفا و ستم شدن. آزار و ظلم کسی را تحمل کردن :
جفای عشق تو چندان که میکشد سعدی
خیال عشق تو از سر نمیکند بیرون.سعدی.
شرطست جفا کشیدن از یار
خمرست و خمار و گلبن و خار.سعدی.
ز دوستان بجفا سیر گشت، مردی نیست
جفای دوست زنم، گر نه مردوار کشم.
سعدی.
رجوع به جفا بردن شود.