جفا گفتن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ گُ تَ] (مص مرکب) توبیخ و ملامت سخت کردن. دشنام و ناسزا گفتن :یعقوب علی بن الحسن الدرهمی را بنشاند و بسیار جفا گفت. (تاریخ سیستان). و عبدوس را نیز خوانده و بسیار جفا گفته. (تاریخ بیهقی). امیر پشیمان شده بود از هر چه رفت بدین بقعت و پیوسته جفا میگفت بوالحسن را ... (تاریخ بیهقی).
نیارست دشمن جفا گفتنم
چنان کز شنیدن بلرزد تنم.سعدی.