جفان

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع ص، اِ) کاسه های بزرگ. || بخشندگان. سخاوتمندان. || چاههای کوچک. (منتهی الارب). جِ جَفْنَه. || شاخه های رز. (غیاث) (آنندراج). رجوع به جفنه و جفنات شود. || جفان کالجواب؛ کاسه های بزرگ همچو حوض. (غیاث) (آنندراج) : «یَعْمَلون له مایشاء من مَحاریبَ و تماثیل و جفان کالجواب و قدور راسیات اِعملوا آل داود شکراً و قلیل من عبادی الشکور.» (قرآن 34/13).