جفته

«لغت نامه دهخدا»

[جَ تَ / تِ] (ص) کژشده. خمیده و دوتاگشته. (شرفنامهء منیری). خمیده و کج. (برهان). چفته :
بدان ماند این قامت جفته ام
که گوئی به گل در فرورفته ام.
سعدی (بوستان).
شهنشاهی که بهر خدمت او
همیشه پشت گردون جفته باشد.
شمس فخری.
|| (اِ) چوب بندی تاک. (برهان). داربستی که شاخه های درخت مو را بدان تکیه دهند. || سقف خانه و طاق ایوان :
تا زند هر صبحدم شاه کواکب
جفتهء زرّین برین قصر زبرجد.
سیف اسفرنگی.