جفون

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع اِ) جِ جَفن. پلکهای چشم :
خاک راهی که بر او میگذری ساکن باش
که عیون است و جفون است و خدود است و قدود.
سعدی.
رجوع به جَفن شود.