جفه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُفْ فَ] (ع اِ) جماعتی از مردم. || عدد بسیار. (منتهی الارب). || همه. گروه. کل هر چیز. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). آنندراج این لغت را به صورت جَفت نقل کرده و ظاهراً تصحیف است. رجوع به جفت شود. || آواز رفتن موکب. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب).
جفه. [ جُفْ فَ ] (ع اِ) دلو بزرگ. (منتهی الارب).