جگرخواره

«لغت نامه دهخدا»

[جِ گَ خوا / خا رَ / رِ] (ص مرکب) جمعی باشند از ساحران. (برهان). جمعی از ساحران باشند که بزور افسون جگر مردم را میخورند خصوصاً جگر اطفال را. (آنندراج). || کنایه از کسی است که رنج کش و محنت پرست باشد و کسی که غم و اندوه بسیار خورد. (برهان). کنایه از محنت کش و اندوه خوار. (انجمن آرای ناصری). یار غمخوار. (حاشیه برهان چ معین) :
نیابی به از من جگرخواره ای
جگرخواره ای، نه جگرپاره ای.
نظامی (از حاشیهء برهان).
|| سخت بدبخت. (یادداشت مؤلف). مصیبت زده :
جهان چیست محنت سرایی در او
نشسته دو سه ماتمی روبرو
جگرپاره ای چند بر خوان او
جگرخواره ای چند مهمان او.؟
|| بدجنس. (یادداشت مؤلف).