جگری

«لغت نامه دهخدا»

[جِ گَ] (ص نسبی) کنایه از رنگ سیاه که بسرخی زند. (آنندراج). || کنایت از خونین :
نداشتم بتو رنگی جز آنکه در شب وصل
ز زهرچشم تو شد طفل اشک من جگری.
مخلص کاشی (از آنندراج).
- جگری داغ؛ نشان و داغی که زایل نشود. (ناظم الاطباء). || خال طبیعی. || غم و اندوه تسلی ناپذیر. (ناظم الاطباء).