جگی جگی

«لغت نامه دهخدا»

[جِ جِ] (اِ) لفظی است که در وقت جزع و فزع در طلب و مبالغه و در اخذ گویند و زنان بهنگام لذت مباشرت بر زبان رانند. (برهان). و رجوع به آنندراج شود. || غبغب و آن گوشتی نرم زیر زنخدان باشد. (غیاث اللغات از سراج) (آنندراج).
- جگی جگی گاه؛ کنایه از غبغب زیرا که به سبب خاریدن آن آدمی جگی جگی میگوید. (آنندراج) :
بگذار جگی جگی ببوسم
خالی که بر آن جگی جگی گاه است.
صائب (از آنندراج).
|| در اصطلاح عوام کنایت از جنده.