جلبیز

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جِ] (اِ) به معنی کمند باشد و عرب مقود خوانند. (برهان) :
روا نبود به زندان و بند بسته تنم
اگر نه زلفک مشکین تو بدی جلبیز.
طاهر فضل (از آنندراج).
|| (ص) مفسد و غماز. (برهان) :
به عهد او نبود کام ظالم و جابر
به دور او نبود قدر مفسد و جلبیز.
شمس فخری (از آنندراج).
بالفتح و یای مجهول، به معنی غمّاز و مفسد و در قاموس جِلواز بالکسر، پیادهء کوتوال و چاوش که مردم را گیرند و غمازی کنند آمده. ظاهراً معرب کرده اند. (از آنندراج) (فرهنگ شعوری ج 1 ص 316). و رجوع به جِلواز و جَلویز شود.