«لغت نامه دهخدا»
[جَ نَ] (ع اِ) زمین درشت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). زمین درشت که در آن سنگ سفید بود. (مهذب الاسماء). || سنگریزه ها مشابه گل. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).