جنونی اردبیلی

«لغت نامه دهخدا»

[جُ یِ اَ دَ] (اِخ)شاعری است ادیب که بسال 1107 ه . ق. در اردبیل سکونت داشت، چنانکه از اشعارش بدست می آید. دیوان وی مشتمل بر غزلیات و قصائد و ترجیع بند و رباعیات و بالغ بر 3254 بیت در 156 صفحه است. جنگ نامه نیز ضمیمهء آن است و با این شعر آغاز میشود:
چه از خلوت به صحرا جلوه گر شد حسن بی پروا
به سر هر ذره را سودای شور و عشق شد پیدا.
و آخر آن این است:
جنونی محو روی دلستان خود چه میداند
که مجنون است می آید برش یا می رود لیلی.
(از الذریعه ج9 ص206).
جنونی بخاری.
[جُ یِ بُ] (اِخ) یا جنونی بدخشانی. از بزرگان است و رساله ای مستقل در معما دارد. وی در صنایع بدیعه مهارت داشت. رجوع به الذریعه 9:207 شود.