«لغت نامه دهخدا»
(اِمص) از جوییدن. جُستن: جست و جو؛ جستجو. (فرهنگ فارسی معین). || (فعل امر) جوی. بجوی. (فرهنگ فارسی معین). || (نف مرخم) جو(ی) نعت فاعلی از جُستن، جوییدن. - آزرمجو:دو صاحبدل نگه دارند مویی هم ایدون سرکش و آزرمجویی.سعدی. رجوع به آزرمجو شود. - چاره جو.؛ رجوع بهمین کلمه شود. - عربده جو:ز چرخ عربده جویش خدنگ تیر جفا نخست در دل مردان هوشیار آید.سعدی. هرآنکه بر رخ منظورِ ما نظر دارد به ترک خویش بگوید که یار عربده جوست. سعدی. - عیبجو:بکس تا عیب جویانم نگویند نمی آید ملخ در چشم شاهین.سعدی. - کارجو:چون بند کرد در تن پیدایی این جان کار جوی نه پیدا را.ناصرخسرو. رجوع به کارجو و کارجوی شود.