جوائف

«لغت نامه دهخدا»

[جَ ءِ] (ع اِ) جِ جائفه، بمعنی نیزه که بدرون برسد. (از اقرب الموارد). رجوع به جائفه شود.
- جوائف النَّفْس؛ درون ژرف قرارگاه روح. (منتهی الارب). ما تقعر من الجوف فی مقار الروح. (اقرب الموارد).