جوال

«لغت نامه دهخدا»

[جَوْ وا] (ع ص) گردنده. بسیار جولان کننده. (منتهی الارب) :
چون چرخ بود هیکل شبدیز تو جوال
چون صبح بود چهرهء شمشیر تو بسام.
مسعودسعد.