جوان کردن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ کَ دَ] (مص مرکب)جوان ساختن. جوان نمودن. || مجازاً، بدولت رساندن. رونق دادن :
شاید که زمین خرقه بپوشد که چو سعدی
پیرانه سرش دولت بخت تو جوان کرد.
سعدی.