جودان

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو] (اِ مرکب) نوعی از کافور بود بغایت خوشبوی برخلاف کافور میت و آنرا خورند. || چینه دان مرغان را نیز گویند. || نوعی از چوب بید باشد که دستهء بیل کنند. (برهان). در درهء کرج جودانک گویند. (حاشیهء برهان)(1). || سیاهیی را گویند شبیه بدانهء جو در میان دندان اسب و خر و امثال آن که جوانی و پیری آنها را از آن شناسند و چون آن برطرف شود حکم بر سال اسب و خر نتوان کرد. || جنسی از انار هم هست که دانهء آن خشک و بی آب میباشد. (برهان). رجوع به جودانه شود.
.(ثابتی 176)
(1) - Salix zygostemon.