جودت

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو دَ] (از ع، مص) نیک بودن. خوب شدن. نیکو گشتن. || (اِمص) نیکویی. خوبی. (فرهنگ فارسی معین). نیکی. (غیاث اللغات).
- جودت ذهن؛ تیزهوشی. حدت ذهن.
- جودت رأی؛ دها.
- جودت فکر؛ خوش فکر بودن.
- جودت فهم؛ صحت انتقال از ملزومات بسوی لوازم باشد چنانچه در اصطلاحات سید جرجانی است. (کشاف اصطلاحات الفنون). زودیابی. خوش فهمی.
|| نیک دویدن اسب. تیزرفتاری اسب. (غیاث اللغات). نیک رو شدن اسب. (المصادر زوزنی). رجوع به جوده شود.