«لغت نامه دهخدا»
[جَ زُشْ شِ] (ع اِ مرکب)ثمر شجری است در حبشه کثیرالوجود بقدر جوزی و اندک طولانی و مستدیر و اشتهای او تند و پوست خشک او چین دار و رقیق و در تحت پوست جسمی صلب و در جوف او دانه ای شبیه بدانهء انگور و پرعدد و خوشبو با اندک تندی، و اهل مصر او را فلفل السودان گویند و رنگ او مایل بسرخی و تیرگی، در سیم گرم و خشک و با آب گرم مدرّ حیض و مسقط جنین و رافع درد مثانه و آب طبیخ او مفتت حصاه و روغنی که از آب طبیخ او و روغن زیتون ترتیب دهند جهت درد کمر و سایر اعضاء مفید و قدر شربتش تا یک مثقال او مهیج اشتها و باه و مصدع و مضر ریه و مصلحش کتیرا و بدلش نصف او فلفل و در تحریک باه انجره است. (تحفهء حکیم مؤمن).