جوزه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ زَ] (ع اِ) واحد جوز. (مهذب الاسماء). یکی جوز. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). یک گردو. رجوع به جوز شود.
- جوزهء مطلقه؛ واحد وزن معادل نه درخمی و نزد بعضی مساوی چهار مثقال. (رسالهء مقداریه، فرهنگ ایران زمین 10:4001 ص470) (فرهنگ فارسی معین) (مفاتیح العلوم خوارزمی).
- جوزهء ملکیه؛ واحد وزن معادل شش درخمی. (رسالهء مقداریه).
- جوزهء نبطیه؛ واحد وزن معادل یک بندقه و بقولی یک مثقال. (رسالهء مقداریه) (فرهنگ ایران زمین).
|| گوسپند سیاه که میان آن بسپیدی زند. (منتهی الارب). رجوع به جوزاء شود. || یک شربت از آب. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || نوعی از انگور (منتهی الارب) دارای دانه های بزرگ و سخت و بسیار شیرین. (اقرب الموارد). || (مص) یک بار آب دادن ستور و کشت را. (منتهی الارب).