«لغت نامه دهخدا»
[عُلْ مُ] (ع اِ مرکب) قسمی جوع و آنست که آدمی از فرط گرسنگی نتواند شکم خود را نگاه دارد و اگر خوراک به او دیر رسد او را غشی دست دهد و نیروی طبیعی او زایل گردد. (کشاف اصطلاحات الفنون). رجوع به قانون ابوعلی سینا چ طهران ص164 شود.