«لغت نامه دهخدا»
[جَ وَنْ] (ع مص) بو گرفتن: جَوِیَ السقاء؛ بو گرفت مَشک. (منتهی الارب). || مکروه داشتن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || موافق نبودن. (اقرب الموارد). ناموافق آمدن. (منتهی الارب). || سوزش و شدت اندوه از عشق یا حزن بکسی رسیدن. (اقرب الموارد). || (اِ) اندوه عشق. || اندوه و سوزش اندوه. || طول مرض. (منتهی الارب).