«لغت نامه دهخدا»
[جُ وَ] (اِخ) عبدالله بن یوسف بن عبدالله، ملقب به رکن الاسلام و مکنی به ابومحمد. فقیه شافعی، پدر امام الحرمین عبدالمک. از بزرگان شافعیه است که در فقه و حدیث و اصول و تفسیر و ادبیات دست داشت. او راست: 1 - التبصره 2 - التذکره 3 - تفسیر کبیر 4 - الفرق و الجمع 5 - الفروق و السلسله 6 - مختصرالمختصر 7 - موقف الامام و المأموم. وی در ذیحجهء 434 یا 437 یا 438 ه . ق. درگذشت. (قاموس الاعلام) (ریحانه الادب ج 1 ص 290).