جهان افروز

«لغت نامه دهخدا»

[جَ اَ] (نف مرکب)جهان افروزنده. روشن کنندهء جهان : خورشید جهان افروز. صبح جهان افروز کِلّهء ظلمانی از پیش برداشت. (کلیله و دمنه).
عدل شمعی بود جهان افروز
ظلم شد آتشی ممالک سوز
عدل بازوی شه قوی دارد
قامت ملک مستوی دارد.سنائی.